The Andes Trail 2010

Bedankt allemaal!

2010-12-15T15:07:00.000-05:00

Thank you all!

Het was soms hard maar toch dikke fun. Nu is het voorbij maar het blijft een onvergetelijke ervaring.

Wij zitten ondertussen in Buenos Aires te genieten van de zon. Eindelijk na al die maanden! Van velen hebbben we in Ushuaia al afscheid genomen en ook hier wordt de groep beetje bij beetje kleiner. Nog een weekje rust en dan terug naar Rijmanam. Joepie!

Bij deze wil ik iedereen nog bedanken voor de vele reacties en complimenten. Het was leuk bloggen met jullie als lezers.

Tot ziens,
Peter

We made it!

2010-12-12T18:47:00.001-05:00

Als we begin augustus in Quito vertrokken leek het nog oneindig lang en ver te zijn. Vandaag zijn we er gewoon. Het is ermee gedaan. Afgelopen. Finito. Ongelooflijk maar waar.

De laatste rit ging er heel rustig aan toe en de aankomst in Ushuaia, het einde-van-de-wereld, deden we in groep. Toch was het nog spannend. Amper 5km na de start heeft mijn fiets het met een gigantisch krak begeven. Derailleur in mijn achterwiel, 13 van 24 spaken gebroken, ketting geplooid. Gelukkig was de lunch-truck nog achter en kon ik dankzij de fiets van Filip en Wilbert toch nog mijn 100% behouden. 10km voor de aankomst lag ik nog bijna op de grond, maar ook dat is goed afgelopen. Stel je voor dat het vandaag nog mis zou gegaan zijn!

Na de aankomst begon iedereen mekaar te feliciteren en/of in de armen te vliegen. Een vreemd tafereel en een heel apart gevoel. Daarna gingen de flessen schuimwijn open en mochten 'de winnaars' al rillend van de kou op het podium.

Nu het allemaal gedaan is ben ik toch wel tevreden met de eerste plaats. Maar meer nog fier op de 100% die achter mijn naam staat. Samen met Lea de enigen die daar deze editie in geslaagd zijn.

Het einde is in zicht.

2010-12-07T15:05:00.001-05:00

We hebben ondertussen het nationaal park Torres del Paine verlaten en zijn aangekomen voor onze laatste rustdag in Punta Arenas.

De benen zijn moe, de knieën doen pijn en recupereren gaat niet meer zo snel. De ketting piept, het zadel kraakt en de vering is het helemaal aan het begeven. Zowel de fietsen als de fietsers zijn blij dat het einde in zicht is en ik vorm daar geen uitzondering op.

Het zit ondertussen in ieders hoofd en we willen nu zo snel mogelijk naar Ushuaia. Morgen hebben we nog min of meer een rustdag omdat we een overzetboot moeten nemen en daardoor de kilometers beperkt zijn. Die kilometers komen er dan overmorgen wel bij, maar kom. Dan zijn we vertrokken voor de laatste 4 dagen naar de finish.

De laatste loodjes zijn het koudst.

2010-12-01T19:29:00.002-05:00

De wind heeft iedereen een onrustige nacht bezorgd. Heel de tijd werd de tent zo hard heen en weer geschud dat het wel leek of de wind ook binnenin aan het waaien was. Bij het vertrek zegt Martin zegt dat we geluk hebben want dat je kan zien dat het in de verte aan het regenen is. We stappen te voet naar de weg die 100m verder ligt en als we daar aankomen hebben we prijs. Geen regen, maar sneeuw.

Onderweg wordt het alleen maar erger en krijgen we een heuse sneeuwstorm te verduren. Dat in combinatie met een striemende wind maakt het alles behalve aangenaam, maar het heeft wel iets heroïsch. Soms is er even wat zon maar enkele tellen later zitten we terug in het winterweer. Zo gaat het verder tot we ergens in het midden van de ergste sneeuw de truck en Didier zien staan. Hij staat daar foto’s te maken van de passanten en maakt ons ook attent op de afslag die we moeten nemen. Gelukkig maar want de kans was groot dat we die anders door de sneeuw zouden gemist hebben. Lunch was ondertussen geschrapt wegens de onmogelijkheid om die op te zetten. Het laatste stuk naar de grenspost worden we nog eens extra gefolterd. Deze keer is het hagel die als honderden kleine speldjes in ons gezicht geprikt wordt.

Perito Moreno

2010-11-29T17:11:00.001-05:00

Vandaag zitten we in El Calafate en hadden we een rustdag zodat we de kans hadden om naar de gletsjer 'Perito Moreno' te gaan kijken.
Een ongelooflijk grote ijsrivier die uitloopt in een meer. We hadden geluk met het weer en konden volop genieten van het spektakel. Op geregelde tijdstippen breken er gigantische ijsklompen af en die vallen dan met een luid gedreun in het water. Vanop een afstand lijken het kleine klompjes maar als je weet dat die muur meer dan 60m hoog is en de vallende ijsblokken grote golven maken besef je het wel: dat is een gigantische ijsmassa. Een onvergetelijke uitstap!

Terug in de bewoonde wereld.

2010-11-28T15:45:00.001-05:00

Negen dagen pampas zonder gsm-, laat staan internetverbinding. Dus bij deze een iets langere update van langste ononderbroken fietsperiode.

Een slecht begin...

Bij het vertrek zag het er al niet al te best uit: het was aan het motregenen en niets te warm. Naarmate we verder reden begon het hard te regenen en door de hoogte werd het bitter koud. Ik was weer helemaal verkleumd als ik de lunchtruck zag staan en was blij dat ik daar even beschutting kon zoeken. Iedereen die instapte was het lachen verleerd. Het deed me terug denken aan de rit naar Cierro De Pasco. Toch maar alle moed verzameld om de rest van de klim aan te vatten. De regen veranderde al snel in sneeuw en het werd nog een uur fietsen in zware sneeuwval alvorens we aan de afdaling konden beginnen.

Ploeteren op de Pampas...

We hadden dikwijls de keuze tussen de oude (en soms slechte) weg en de nieuwe in aanbouw zijnde Ruta 40 die er al iets meer geëffend bij lag. Waar mogelijk kozen we dus voor de nieuwe weg. Tot die weg plotseling ophield en ik Jasper op een steile bergop zag klauteren. Ook Gerard kwam al terug met de melding dat er ook verder geen weg meer was. Door op de nieuwe weg te fietsen hadden we een zijweg gemist. Dat moest er nog bijkomen! Terugrijden was een optie, maar we verkozen om een stukje dwars door de pampas te fietsen en zo (hopelijk) de juiste baan terug te vinden. Veel fietsen was er niet aan, het was meer ploeteren en (door de felle wind) fietsje-duwen.

Worstelen met de wind...

Als je zonder veel moeite 50km/h kan rijden en zelfs bergop nog vlotjes 40km/h kan halen, dan bestaat de kans dat je goede benen hebt. Als is het ook mogelijk dat je in Patagonië aan het fietsen bent en je de wind in de rug hebt. Als de weg dan afbuigt en je bergaf nog moet hard moet bijtrappen om aan de 14km/h te komen weet je het zeker: de beruchte Patagonnische wind is ons het leven zuur aan het maken.
Zo gaat het dan uren door tot we eindelijk op één of andere estancia kunnen uitBLAZEN ;-)

2010-11-19T11:53:00.001-05:00

Na 7 dagen fietsen zijn we gisteren aangekomen in Coyhaique (Chili). Het was een mix van mooie en lastige dagen. We hadden een paar prachtige kampplaatsen (foto) maar ook 'campings' die de naam niet waard zijn. De weg naar de Chileense grens was een k*tweg volgens de Hollanders en een kl*tebaan volgens de Belgen. Vanaf de grenspost kregen we echter een perfecte asfaltbaan naar het volgende dorp. De Chilenen wouden hier duidelijk eens het verschil laten zien ;-)
De zeven dagen fietsen en de mix van slechte wegen, regenweer en het gedoe met natte tenten maakten dat iedereen wat prikkelbaarder werd. Op die momenten verstaan de organisatoren perfect de kunst om klanten kwaad te krijgen zodat er de laatste dagen heel wat wrevel in groep was. Gelukkig hebben ze fantastische medewerkers die dikwijls het uiterste doen om het iedereen toch zoveel mogelijk naar de zin te maken.
Na de aankomst op de kampeerplaats, die meer weg had van een autokerkhof, vluchtte iedereen (4 mensen en de crew niet meegerekend) 2km verder. Naar de stad op zoek naar een hotel. Ik heb samen met Martin een toffe cabaña gehuurd zodat we de rustdag in luxe hebben doorgebracht. We hadden er zelfs een geweldig home-party! Gaan vanavond nog eens vroeg slapen en dan zijn we weer klaar voor de volgende 9 dagen tot de volgende rustdag.

Groetjes uit Zwitserland

2010-11-10T16:29:00.003-05:00

De laatste drie ritten waren er weer om in te kaderen. Deze keer niet omdat ze extreem zwaar of lang waren, maar wel omdat ze ons een verrassend stukje Argentinië lieten zien.
We fietsten langs talrijke helblauwe meren omgeven door veel groene loofbomen en met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. Lea voelde zich helemaal thuis, want dit is een stukje Zwitserland in de Andes.

Niet alleen de natuur deed me denken aan de Europese wintersportcentra, maar ook de huizen. Chalets gebouwd in natuursteen en met veel hout. Hier en daar een blokhut en omheiningen met (alpen)koeien.

Als we ergens aan een alleenstaand hotel stoppen om wat te drinken stappen recht een bierstube binnen. Alles in hout en met een open haard die een gezellige warmte afgeeft. Alleen geen bier maar wel heerlijke Argentijse bubbelwijn. Gelukkig was er geen timing zodat we extra lang konden genieten....

Een memorabele rit

2010-11-04T13:13:00.001-05:00

We hadden de keuze: of 120km asfalt en meer kans op wind of 94km onverhard over een vulkaan met zicht op lagunes en flamingo's. Op Gerrit na koos iedereen voor de moeilijkste en volgens Bike-Dreams de mooiste weg.
Het waren 40 loodzware kilometers tot de top en iedereen heeft het gemerkt dat we in Patagonië aangekomen zijn. Ongelooflijk harde tegenwind! De vulkaan wou niet beklommen worden en heeft er alles aan gedaan om ons het leven zuur te maken. De wind probeerde ons steeds van de weg te blazen. We probeerden rechts van de weg te rijden maar werden altijd keihard naar links geblazen. Daar moest ik dikwijls de voet aan de grond zetten om dan de fiets terug naar de rechterkant te duwen en het opnieuw te proberen. Als je dan toch eens naar rechts probeerde te fietsen werd je zonder pardon onderuit geblazen. Ik heb het maar één keer geprobeerd....
Het was 'fietsen' met één voet uit de klikpedaal om meer valpartijen te voorkomen en dat was met het vele mulle zand niet makkelijk. Los zand met daartussen hopen losse en scherpe stenen die lagen te wachten om je lijf en leden open te halen. Als het even steiler bergop ging en je moest een voet aan de grond zetten, was er geen starten meer aan en zat er niets anders op dan te voet de fiets naar boven te duwen en het daar dan, op een platter stuk, opnieuw te riskeren. Het heeft ons meer dan 5 uur gekost om de eerste 40km te overbruggen.

De afdaling was beter. De weg lag er iets beter bij en de wind blies ons naar de camping. Nu was er dus tijd om te genieten van de prachtige omgeving. We reden voor het eerst langs de laatste sneeuw en de gestolde lavastromen. We hadden zicht op de vele besneeuwde bergen en vulkanen, kuddes met (wilde) paarden en schapen die bewaakt werden door enkele Argentijnse cowboys te paard.

Terug gestart.

2010-10-29T19:14:00.003-05:00

Na een dagje rust hebben we vandaag Mendoza verlaten om weer wat verder naar het zuiden te fietsen. We fietsten langs de wijnvelden en de vele gekende (en minder bekende) wijnhuizen. Grote domeinen, op z'n Frans, zoals je het van wijndomeinen verwacht.

We kregen alweer een lange klim voor de wielen geschoven. Terug zo'n berg waarvan je eigenlijk niet ziet dat je aan het klimmen bent maar je het 's avonds wel in de benen voelt. En die benen waren vandaag alles behalve goed. Ik had de indruk dat het voor geen meter liep en ik was niet alleen. Iedereen was wat aan het sakkeren en dat gebeurt wel eens meer na een rustdag. Maar de koude en felle tegenwind zal daar deze keer ook wel iets mee te maken hebben.

Gelukkig hadden Ellen en Edson een lekker stoofpotje voor ons klaargemaakt zodat we weer klaar zijn voor morgen. Morgen staat er terug een klimdag op het programma. Morgen verwachten ze weer veel wind. Morgen nemen we de kaap van de 7000km. Nog even en het aftellen kan beginnen.

Dalen, dalen en nog eens dalen

2010-10-28T14:44:00.000-05:00

Afgelopen dagen over slechte en onverharde wegen richting Mendoza gereden en voor velen was het de hoogste tijd dat er een rustdag aankwam. De lastige dagen hadden hun tol geeist en daardoor raakten de gemoederen al eens verhit.
Gisteren eerst wat stevig klimwerk om vervolgens via een eindeloze afdaling van wel 365 bochten naar de grote stad te stuiven. Het was alle hens aan dek om recht te blijven op het losse grint en de grote stenen en rotsen. Maar het was prachtig en het maakte wat mij betreft het gehots en gebots van de voorbije dagen meer dan goed.
's Avonds een BBQ op de camping en daarna de stad in voor een geweldig feestje dat tot de vroege uurtjes duurde. We hebben een hard leven ;-)

Heladerias Grido

2010-10-23T15:50:00.002-05:00

Neen, dit is geen nieuwe sponsor van ons Andes avontuur, het is eerder andersom.

Sinds we via Salta het warme gedeelte van Argentina binnengereden zijn duiken deze ijszaken massaal op langs al onze stopplaatsen. Ze verkopen mega-grote en -lekkere ijsjes in alle smaken en kleuren. Het is bijna een dagelijks ritueel geworden om na de douche en de soep op zoek te gaan naar de lokale speciaalzaak. Onze voorkeur gaat uit naar de Gigante met 3 bollen. Samen goed voor 250gr ijs met nootjes en saus naar keuze (en dit voor amper 1 euro). Hmmmmmm

Onnodig te vertellen dat het meestal niet bij één ijsje per dag blijft. Er zijn er zelfs onder ons (ik ga geen namen noemen want dat zou de vrouw van Dirk misschien niet tof vinden) die tot meer dan 10 bollen per dag gaan!!! Snoepers die belgen...

Ne keer iets anders.

2010-10-21T21:26:00.000-05:00

Dag beste dagboeklezers,

De berichtgeving stond de laatste week op een lager pitje en dat had verschillende redenen: de 'bushcamps' zijn uiteraard niet voorzien van een een internetverbinding en omdat ik wat ziek geweest ben was het soms moeilijk om meer te schrijven. (gelukkig gaat het ondertussen alweer veel beter)
Vandaag eens geen verslag over de lastige wegen en de mooie panorama's. Het is soms moeilijk om superlatieven te blijven verzinnen! Het is misschien eens tijd voor iets anders.
De laatste weken heb ik, via via, vernomen dat er echt wel veel mensen zijn die deze blog volgen (tot 100 verschillende bezoekers per dag?!?). Uiteraard de naaste omgeving (al durven die niet altijd reageren) en mijn familie, de vele fietsmakkers uit Mechelen, Muizen en Rijmenam (die me toch wel een goede voorbereiding gegeven hebben), de vrienden, enz... Maar ook een hoop voor mij onbekende mensen. Voor hen deze kleine oproep. Stuur me eens een mailtje (Peter@Beullens.com) met je naam en een klein verhaaltje waarom je deze blog volgt. Je weet nooit waarvoor het goed is. ;-)
En diegenen die wel af en toe een berichtje nalaten op de blog: zij mogen er zeker van zijn dat me dat veel plezier doet. Ik kijk er altijd naar uit en de reacties lezen is altijd het eerste wat ik doe.
Ok, genoeg voor vandaag en tijd voor wat rust. Vanaf morgen staan er 6 (toch redelijk zware) dagen richting Mendoza op het programma. Maar daarover volgende keer meer.

Slaapwel,
Peter

Sfeer in Salta

2010-10-14T15:36:00.004-05:00

Een paar dagen terug voor het eerst sinds lang terug palmbomen gezien, met een zalig zonnetje Tupiza verlaten en op weg gegaan naar de Argentijnse grens. De grens is hier nog een echte grens, niet alleen tussen landen maar ook tussen twee verschillende werelden. Op enkele meters verdwijnen de bolhoeden met bijhorende vlechten, veranderen de kleine indiaanse mensen naar meer westerse (en mooiere) personen en gaan de prijzen terug 'de hoogte' in. Welkom in Argentinië!
We zien ook voor het eerst een wegwijzer richting Ushuaia. Nog 5121km te gaan. Maar dat is waarschijnlijk de korste weg, voor ons zal het eerder 6000 worden.
Gisteren aan gekomen in Salta en daar bleek dat de camping gesloten was voor onderhoud. Daardoor wel min of meer een halve vrije dag verloren maar geluk bij een ongeluk: we kregen een toffe hotelkamer vlakbij het centrum van de stad. 's Avonds dan lekker gegeten op de knappe en gezellig drukke plaza. De alombekende Argentijnse steak en lekkere wijn. Dat was het begin van een lange en plezante nacht. Héééérlijk (om het eens met de woorden van Michiel te zeggen).

Hotsen en botsen

2010-10-09T14:12:00.012-05:00

Het was aangekondigd en de 'verwachtingen' werden ingelost. Na de vlakke Salar kregen we nog 3 zware dagen Bolivia voor de wielen geschoven. Allemaal onverharde wegen gaande van saharazand waar je met moeite door kon ploegen tot een oneindig lang durend wasbord.
Welk stuk van de weg je ook koos het was een ganse dag ploeteren, hotsen en botsen. 's Avonds compleet gesloopt bed in en 's morgens weer meer van dat.
Naarmate we de grens met Argentinië naderden veranderde het landschap van woestijn naar een waar western tafereel. Terracotta rode, door de wind uitgesleten, rotsformaties, megacactussen en de nodige roofvogels. Prachtige en onvergetelijke zichten. Ik ben blij dat ik de kans heb om dat allemaal te zien.

De wereld is ronder dan ik dacht.

2010-10-06T16:11:00.000-05:00

"Zie je die bergketen in de verte? Neem het linkse topje, doe daar 10cm bij en rij die richting uit. Na 20km zul je links daarvan een eiland zien verschijnen. Daar zal de lunchtruck op jullie wachten."
Dat waren de navigatieinstructies die we 's morgens bij het oprijden van de zoutvlakte meekregen. En inderdaad, het eiland kwam na een tijdje in zicht. We reden wel 100km over deze 12000 vierkante kilometer grote zoutwoestijn. De grootste ter wereld!
Overal waar je kon zien was er zout (en heel in de verte wat bergen). Als je de afstand met de vorige fietsers wat groot liet worden verdwenen ze gewoon aan de horizon. De bolling van de aarde was duidelijk te zien en ik had nooit gedacht dat zo weinig kilometers zo'n effect zouden hebben. De aarde is dus ronder dan ik dacht. Dat heeft deze surrealistische rit vandaag bewezen.

Moet er nog zand zijn?

2010-10-03T21:00:00.022-05:00

Vanmorgen lekker lang kunnen uitslapen (tot 8h ;-) en gewekt door een zalig ochtendzonnetje en de muziek die Didier voor ons opgezet had. Iedereen begon dus blij en opgewekt aan de 80km onverharde wegen die we vandaag voor de wielen kregen.
De weg was in erbarmelijke staat zodat we regelmatig van de fiets moesten om betere zijpaden op te zoeken. Tot aan de lunch waren het enkel de slechte wegen die ons parten speelden, maar daar kwam vlug verandering in. De wind stak snel op en voor we goed en wel aan de laatste 40km begonnen waren kwamen we terecht in een heuse zandstorm. Soms hadden we maar enkele meters zicht en dikwijls werden we letterlijk gezandstraald. Het uitzicht had meer van een woestijn dan van Zuid-Amerika.
Eens op het bushkamp brak de hel pas echt los en zat er niet veel anders op dan schuilen in de tent. Na een paar uur ben ik zelfs beginnen inpakken omdat ik dacht dat de tent de steeds opnieuw beukende wind niet lang meer ging trotseren. Het zand vloog over en door de binnentent. Een heel 'bijzondere' ervaring. Na een paar uur dan toch in slaap gevallen en tegen de ochtend was alles gelukkig weer één en al rust.
Gisteren heb ik het niet geriskeerd om foto's te maken van de meteoorkrater waar we onze tenten hadden opgeslagen (een paar mensen hebben het wel geprobeerd en hun camera is aan het zand bezweken) maar vanmorgend heb ik dan toch wat kiekjes kunnen maken van deze speciale plaats.

Welkom in bolhoed-city!

2010-09-28T17:26:00.002-05:00

Vanmorgen de rustige omgeving van het Titcacameer verlaten en na een bezoek aan een SOS Kinderdorp El Alto binnengefietst. Vanaf daar hadden we een ongelooflijk zicht op de miljoenenstad La Paz.
Toen we via de 10km lange afdaling letterlijk de stad indoken was het contrast met de vorige dagen groot. Hoe dieper de stad in hoe drukker. Duizenden witte bestelbusbusjes wriemelden zich rondom ons. Eens het hotel gevonden viel het nog maar eens op dat deze stad eigenlijk één grote markt is waar alle vrouwen bolhoeden dragen en de mannen waarschijnlijk taxichauffeur zijn. Al bij al een gezellige drukte in de stad waar ik zeker nog eens terug naar toe wil.

Den ezel!

2010-09-27T22:04:00.004-05:00

Gisteren hebben we na 5 weken Peru verlaten en vanmorgen zijn we dus voor het eerst wakker geworden op Boliviaanse bodem. We vertrokken vanuit Copacobana voor een prachtige tocht langs het Titicaca meer en met prachtige zichten op de besneeuwde bergtoppen van de andes.

Al dat moois kon ons echter niet weerhouden om er een snelle rit van te maken. Samen met Dirk heb ik er een 'stevige lap' op gegeven zodat het bij de aankomst moe maar voldaan wachten is op Martin en de andere (achter)Volger´s. De sfeer slaat echter totaal om wanneer we Martin zwaar toegetakeld uit een bus zien stappen. Hij is in de afdaling met volle snelheid op een ezel (!?!!) gebotst. Met pijn aan zijn nek en pols en billen en benen als verse rosbief vertrekt hij naar het hospitaal in La Paz. Zijn fietsframe is opgeplooid en het achterwiel staat paraplu. Allemaal voor de vuilbak dus...

Gelukkig vernemen we ´s avonds al dat er niets gebroken is en dat de lichamelijke schade (gezien de omstandigheden) nog meevalt. De echte ezel was ook tegen de grond gegaan, maar daar is er verder geen nieuws meer over ;-)

De laatste etappe in Peru.

2010-09-25T17:55:00.001-05:00

Gisteren door de blokkades niet de volledige rit kunnen uitrijden en dus moesten we die kilometers er vandaag bijtrappen. 160km over de Altiplano. Deze hoogvlakte ligt tussen twee bergketens en is voor de verandering eens redelijk vlak. Alleen de hoogte (tussen de 3500 en 4000 meter) speelt ons parten.
Dik tegen mijn zin moesten we vandaag al om 6u aan het ontbijt en om 7u de fiets op. Tegen mijn zin omdat het volgens mij (en vele anderen) niet echt nodig was om zo vroeg de baan op te gaan. Soit, de organisatie had beslist...
Het werd een rit tegen een hels tempo en ´den Duits´en Chimney hebben het me knap lastig gemaakt. Het was bijten om in hun wiel te blijven. Na de lunch was het wat rustiger en zijn we in beperkte groep Puno binnengereden. Even was het schrikken toen Jurgen (alweer) onderuit ging in de afdaling. Gelukkig kwam hij er met wat kleerscheuren en schaafwonden vanaf. Ook Wilbert had geluk: hij werd van de baan gereden door een autobus en moest naar het hospitaal voor wat hechtingen. Een bewogen dag dus die gezien de incidenten nog goed is afgelopen.

Live vanuit Sicuani...

2010-09-24T10:20:00.002-05:00

Gisteren onze tenten opgeslagen vlak naast een oude en minder toeristische inca site om vandaar uit vandaag 160km te fietsen richting Puno. Vanmorgen werden we vroegtijdig gewekt: en zijn wat problemen...
De politie was komen vertellen dat er verder op (weeral) blokkades zijn en dat de fietsers waarschijnlijk wel doorkunnen, maar de trucks zeker niet. We zijn dan in groep naar Sicuani (het laatste dorp voor de barricade) gereden en zitten hier nu te wachten op nieuws van de begeleidende trucks die met de nodige omwegen de stakers proberen te omzeilen.
Het is dus niet de meest sfeervolle dag: Michiel is een beetje ziek en zorgt vandaag niet voor de vrolijke noot, Rob mort wat op de slechte koffie en vieze toiletten, de empanadas in het locale caféetje zijn niet te eten en de warme chocolade is lauw en trekt in de verste verte niet op chocomelk.
Ik trek me dus maar even terug in een rustig internetcafe met wat melancholische accordeonmuziek op de achtergrond en zicht op de zonnige plaza. Het is dus nog niet zo erg ;-)

Tintin in Cusco

2010-09-21T09:32:00.002-05:00

Zoek de fout ;-)

Ja, het zou een titel kunnen zijn van een Kuifje-album, maar dat is het niet. Tintin is gewoon één van de bijnamen die de laatste dagen binnen de groep beginnen te circuleren. Naast Tintin hebben we nog: Grandpa, Chimney en Don Pedro Cerveza (en nee, dat ben ik niet).
Iedereen, met uitzondering van Tintin, is ondertussen zonder kleerscheuren aangekomen in Cusco. Cusco is volgens de Inca´s het middelpunt van de wereld al zullen de Antwerpenaars onder ons het daarmee misschien niet eens zijn. Dat het één van de meest bezochte plekken van Peru is, staat buiten kijf. Het bulkt hier van de toeristen en dat zijn we na 4 weken binnenland helemaal niet meer gewoon. Het is dus terug wennen aan westerse toestanden en buitensporige prijzen.
Dat heeft natuurlijk ook zijn voordelen want hier vonden we nog wel eens een deftige fietsenwinkel waarvan de uitbater wist dat Shimano geen chinees gerecht is maar wel het meest gekende merk voor fietsonderdelen. En hij kon de mankementen aan de fiets zelfs zonder problemen verhelpen. Ik denk dus dat ik hier ook een nieuw fototoestel kan vinden zodat ik jullie eerstdaags terug foto´s kan tonen in plaats van stripplaatjes. Tot snel dus!

Met vallen en opstaan

2010-09-13T17:26:00.002-05:00

Gisteren na een lastige toch, waar de bochten soms echte zandbakken waren, aangekomen voor een volgende bushkamp. Direct de tent opgezet want tijdens de laatste kilometers was er al wat nattigheid te voelen. De juiste beslissing want een paar minuten later kletterden de hagelbolletjes op het tentzeil. Iedereen die nog op de fiets zat had pech. We sliepen op 4200m en het ijs lag ´s morgens op de tent. Bij sommigen waren zelfs de drinkbussen in de tent bevroren. Niet de leukste overnachting dus, wel de koudste.
Gelukkig liet de ochtendzon ons alles vergeten en kregen weeral een prachtige dag voorgeschoteld. Ik had de indruk dat we echt op het dak van de wereld aan het rijden waren. Niet veel hogere bergen te zien en de wolken onder ons. Eens we aan de 50 kilometer lange afdaling begonnen werd het nog mooier. Ongelooflijke vergezichten. We reden van de ene ´wow´ in de andere. Ik probeer hier eerstdaags nog wat foto´s van online te zetten, want om al dat moois te beschrijven zijn er geen woorden.
Doordat de onverharde wegen vol kiezels en greppels en soms slecht bijlagen was het met momenten opletten geblazen. Iets te snel gaan of effe niet opletten en je lag op de grond. Ook ik ben het zand ingedoken maar ben er gelukkig met een paar kilo´s stof en wat kleine schaafwondjes vanaf geraakt. Dolf had minder geluk. Een beetje verder zagen we hem liggen en hij maakte geen aanstalte om recht te staan. Er zat niets anders op dan een vrachtwagen te stoppen om hem verder naar beneden te brengen. Achteraf bleek dat zijn bovenarm gebroken was en dat het fietsavontuur voor hem daar eindigde. Hij vertrekt spijtig genoeg binnen een paar dagen terug naar Nederland.

G*dvermilj**rdedj* !

2010-09-12T23:00:00.000-05:00

Gevloekt heb op de avond van de rustdag. Het was een prachtige dag geweest met veel zon en lekker genieten op een zalig terras met zicht op de prachtige plaza van Ayacucho. ´s Avonds met een groepje gaan eten en net als mijn pasta op is verschijnt Wilbert en vraagt mij en Rob om even mee te komen. Er is ingebroken in onze hotelkamer en we moeten mee om te controleren wat er weg is.
Het verlies is al snel duidelijk: mijn netbook, fototoestellen en videocamera zijn verdwenen. Ook Rob is zijn PC, fototoestel en iPod kwijt. De dief had zich eerder (onder een valse naam) ingecheckt in het hotel en had de kamer over ons gekregen. Als wij vertrokken zijn om te gaan eten heeft hij de deur geforceerd, zijn slag geslagen en met de noorderzon verdwenen. Het enige dat nog op zijn kamer lag was het krantenpapier dat hij gebruikt had om zijn (bij aankomst) lege valiezen op te vullen.
Daarna naar het politiekantoor waar de plaaselijke inspecteur ´Clouseu´ alles met de nodige moeite in een schriftje noteert. Wij moeten gewoon handtekenen en onze vingerafdruk nalaten. Het proces verbaal zouden we later toegestuurd krijgen in Cusco.Einde verhaal en gezien het enthousiasme van de ´rechercheur´ verwacht ik niet dat we daar nog wat van gaan horen of zien.

Huancayo - Ayacucho

2010-09-10T16:41:00.002-05:00

In elk van deze steden hebben we een stevig feestje gehad, maar ook op de fiets was het een prachtige driedaagse.

Eens we de stad verlaten was het genieten van mooie (en meestal onverharde) kilometers langs de rivier die soms vlak naast ons, soms ver onder ons ligt. Langs kleine dorpjes waar ze duidelijk nog niet gewend zijn aan toeristen maar waar men ze steevast vriendelijk begroet. Langs watervallen en raar gevormde rotsformaties. Langs hoge bergen en prachtige vergezichten.

In plaatsen waar de winkel bestaat uit één houten rek, licht gevuld met wat spullen, moet je geen hotel verwachten en daarom was het twee keer 'bushcamp'. Afgezien van de muggen en bijtgrage zandvliegen was het helemaal geen straf om in deze mooie omgeving de tent op te zetten en gewekt te worden door het ochtendzonnetje.

Sandfly Beach ;-)

De tweede dag was een ganse dag stof vreten. Voor de fietsen een ware marteling. Bij elke trap kraakt en kreunt de fiets in die mate dat ik soms twijfel of hij het einde van rit wel gaat halen. Gelukkig was er nadien een zalige rivier om wat in te zwemmen. De fiets ging gelijk mee 'het bad' in en ook hij had er deugd van. De derde dag liep alles weer gesmeerd en zo kwamen we opgebeurd door de zon aan in Ayacucho.

Deze drie dagen komen zeker in mijn top 10.

De politie, uw vriend.

2010-09-04T19:38:00.001-05:00

Vanmorgen onze relatief luxueuze kamer in Huanuco verlaten voor de koninginnenrit: 120km klimmen tot in Cerro de Pasco, de hoogste stad ter wereld gelegen op 4400m.
Onze vroege ontsnapping werd vroegtijdig afgebroken omdat er wegenwerken aan de gang waren en we niet anders konden dan die in groep voorbij te rijden. Gelukkig voor de fietsers 'maar' een uurtje wachten. De brandweertrucks moesten een paar uur langer wachten. Daardoor hebben we de lunch gemist en was het overleven op een paar energierepen.
Bij de start was het lekker warm, maar 40 kilometer voor het einde gingen de hemelsluizen open. Het was ondertussen al bitter koud geworden dus die nattigheid kon ik wel missen. Op mijn lijf was de koude nog te dragen, maar mijn handen werden stilaan gevoelloos en hoe langer hoe dikker. Letterlijk blauw van de kou. Om te schakelen had ik gans mijn hand nodig en remmen was bijna onmogelijk. Op de top begon ik echt te twijfelen of die vingers nog ooit gingen in orde komen. Gelukkig was het dan nog maar een paar kilometer naar het hotel.
We hebben in Peru al aardig wat politiepatrouilles gezien, maar het corps van vandaag sloeg alle records. Vanaf de top tot aan het hotel werden we geescorteerd. Op bijna elk kruispunt stond er een agent te wachten om het verkeer te stoppen en de richting aan te geven. Straten, markten en pleinen namen we met loeiende sirenes. Normaal vinden we dat circus maar niets, maar nu was het meer dan welkom. Het papier met de routebeschrijving vasthouden was onmogelijk en stoppen om de weg te vragen was mentaal amper nog op te brengen.
In het hotel kregen we warm water om de handen te ontdooien en we stonden bijna te huilen van de pijn. Echt niet te doen. Pas na een half uur ongelooflijk en oncontroleerbaar te staan rillen was het terug mogelijk om op een normale manier een kop thee vast te houden.
PS: Foto's nemen zat er vandaag dus niet in. Met dank voor het begrip ;-)

PN Huaraz

2010-08-31T18:01:00.001-05:00

Na een nachtje 'bushkamp' op 4200 meter hoogte stond vandaag de rit over de hoogste toppen van andes Trail op het programma. Twee keer moeten we over een pas van 4800m, dwars door het nationaal park van Huaraz.

Het is stevig klimwerk en de onverharde weg laat (uiteraard) te wensen over, maar de omgeving is adembenemend (dat laatste mag, gezien de hoogte ook letterlijk genomen worden). Eigenaardige planten, kleine lagunes omzoomd met felgroene moshopen. roze rivieren, hoge sneeuwtoppen, ravijnen, watervallen, enz... het enige dat ontbreekt is een beetje zon.

Nadat mijn voeten wat ontdooid zijn verlaat ik de lunch en even ziet het er naar uit dat het warmer gaat worden. Helaas! Na de tweede top begint het lichtjes te sneeuwen en in de afdaling begint het te hagelen. Op het onverharde gedeelte is het nog te doen, maar eens terug op de asfalt breekt de hel los. De hagelbollen schuren over mijn benen en gezicht. Het lijkt alsof ik met duizenden naalden tegelijk bewerkt wordt. (Voor diegenen die zich de afdaling van de Bonnette nog herinneren, dit was nog andere koek)

Sneller dalen is geen optie want het wegdek ziet er met zijn vele oliesliertjes spekglad uit. Op dat ogenblik niets om te schuilen en dan duurt, met het ijs op de bovenbenen, 20km afdaling véél te lang. Even loopt het bijna mis wanneer een hond, in een poging mij te achtervolgen, onderuit schuift en rakelings langs mijn achterwiel voorbijglijdt.

Gelukkig komt iedereen heelhuids aan bij de volgende kampeerplaats. Hopelijk zijn de weergoden ons morgen beter gezind.

Wat we niet doen op rustdagen.

2010-08-29T17:13:00.001-05:00

Vandaag hebben we na 7 dagen fietsen een rustdag in Huaraz, een gezellige middelgrote stad op 3000 meter hoogte. Gisteren was dus de ideale moment om nog eens op stap te gaan. Eerst lekker gaan eten en daarna met een man of 10 naar een discotheekje waar de pisco en rum rijkelijk vloeiden. Een geweldige avond en daardoor gaat het vandaag allemaal wat trager ;-) Het geschikte moment dus om eens een gewone fietsdag te beschrijven.
's Morgens worden we om 7h aan het ontbijt verwacht. Tijdens het gevecht met de pindakaas (het is een Nederlandse organisatie voor iets) en de 'Dulce de Leche' krijgen we dan het kaartje met de rit van de dag en om 8h staan we dan allemaal aan 'de start'.

Dikwijls starten we in groep maar als dan één van 'de racers" wat sneller gaat beginnen we al vlug te vlammen. Halverwege staan Filip en Didier ons dan op te wachten met de lunchtruck en hebben we ze meestal al een lekker broodjesbuffet klaarstaan. Altijd prima.
Afhankelijk van de afstand komen we dan kort na de middag aan op de bestemming en is het weer eten. Lekkere soep die Francien en Edson steeds voor ons klaarmaken. Dan kamer opzoeken, douche nemen en de stad of het dorp verkennen.
's Avonds kom je dan altijd wel een paar mensen tegen om samen mee te gaan eten zodat we rond 19h aan tafel zitten. Daarna recht naar het hotel (of tent), beetje lezen en slapen. 21h halen we dikwijls niet.

Licht aan het einde van de tunnel.

2010-08-27T22:42:00.000-05:00

De afgelopen dagen zijn zijn we terug de Andes ingereden en kregen we ook de eerste grote stukken onverhard voorgeschoteld. Hotsen en botsen over grote en kleine stenen, ploegen door fijn zand en stof vreten met de kilo. Daarenboven was er voor twee opeenvolgende nachten wildcamping voorzien. Tot nu toe steeds mooie plekjes maar natuurlijk zonder frisse pintjes, zonder toilet en zonder douche. Michiel zorgde de eerste avond voor een paar blikjes (waarvoor dank) en de tweede avond hadden we geluk en hebben we de laatste 10 flesjes van het dorp kaduk gemaakt. De douche was, gezien onze stoffige verschijning, een ander probleem. Er zat niets anders op dan het koude wildwater rivier te trotseren.

Het waren twee prachtige dagen langs de rivier met zicht op diepe kloven en gigantische bergen. De weg slingerde soms langs een afgrond en dan weer door een tunnel. En tunnels waren er genoeg: tientallen. Meestal was het einde zichtbaar en was het weinige licht voldoende, maar soms was het ook gewoon pikdonker. Licht had ik niet en met momenten zag je dus geen hand voor ogen. Gewoon rustig doorrijden en hopen dat je nergens ging tegenaan botsen. De duisternis was een rare ervaring. Ik wist niet of ik nu in het midden van de weg reed of rakelings langs de kant. Als het te lang duurde werd ik zelfs een beetje duizelig en had ik de indruk dat mijn evenwicht begon te haperen. Blij dus als er letterlijk lich aan het einde van de tunnel verscheen.

Van het ene uiterste in het andere

2010-08-22T18:38:00.001-05:00

De laatste twee dagen rijden we naar de kust en is het landschap danig aan het veranderen. Gisteren was het nog te doen, maar vandaag was het een saaie dag. Eén rechte baan door een woestijnachtige omgeving die soms meer op een vuilnisbelt leek dan op duinengebied.

A room with a view.

Groot was onze verbazing toen we de PanAm verlieten en het kleine stadje Pacasmayo indoken. Weg met de vervelende kopwind. Mooi strand, knappe pier, tof hotel en prachtig zicht op het strand. Deze keer niet direct de douche in, maar ogenblikkelijk met een fris pintje het terras op en genieten van het zonnetje. Wat een verschil met het 'uitzicht' gedurende de lange rit van vandaag.

Terwijl ik dit aan het schrijven ben zakt de zon langzaam in de zee. Ik heb nu al spijt dat we hier morgen moeten vertrekken.

Peru binnengevallen

2010-08-19T17:00:00.090-05:00

Vandaag hebben we Ecuador verlaten en zijn we Peru binnengereden. De grensformaliteiten verliepen zeer langzaam omdat de Ecuadoriaanse douanebeamte zo dronken was dat hij zich het paswoord van zijn computer niet meer kon herinneren. Na een lange tijd kwamen zijn collega's ter hulp en kon het controleren en afstempelen van de paspoorten beginnen.

Onverwacht verfrissend...

Twee uur later reden we dan onder politiebegeleiding de grens over.Het was een zeer warme dag en het eerste stuk onverharde weg maakte het er niet makkelijker op. Al denderend en dravend lieten we een grote stofwolk achter ons en de Afrikaans aandoende dorpjes schoven langzaam voorbij. Dan eindelijk terug een stuk beton en het feit dat dit door een rivierbedding ging kon de pret niet minderen. In volle vaart zouden we daar wel even doorvliegen. Het water spetterde langs alle kanten. Dolle pret dus. Tot plots: zwiep, plons, plons. Martin tegen de grond en ik erbij. De rivier had voor de nodige algen en mos gezorgd en dat geheel was spekglad. Gelukkig brak het water onze val zodat we er met een nat pak vanaf kwamen. Na ons zouden er nog verschillende tegen de vlakte gaan en integenstelling met de valpartijen van de vorige dagen allemaal zonder kleerscheuren en (soms ernstige) schaafwonden.

In de loop van de avond sijpelde ;-) de rest van de groep langzaam binnen en het eerste warme weer had al direct wat slachtoffers gemaakt. Sommige waren meer dood dan levend. Uitgeput en uitgedroogd. Gelukkig was de oplossing vlakbij te vinden in een kleine locale bar die (tot wij er bij kwamen) alleen gevuld was met 4 gezellige mannen en een gitaar die gewoon voor mekaar aan het zingen waren. Zo kregen we op deze vermoeiende dag ook nog een fantastische avond cadeau.

Oña Oma's

2010-08-14T20:30:00.060-05:00

Als Rob (mijn Britse roommate) vanochtend terug op de kamer kwam had hij 'geweldig' nieuws: het is koud buiten en het regent! Er stond al een zware rit op het programma dus dit moest er nog bijkomen. Tijdens het ontbijt werd er al gegrapt dat dit het weer voor de Flandriens was. En ze hebben het geweten. Samen met Dirk (de andere Mechelaar) op stap om de hoogte, de wind, de mist en de bittere koude te trotseren. Drinken was met bevrozen handen al moeilijk dus aan eten zijn we zelfs niet begonnen. Vandaag dus geen lunch voor ons. Gelukkig lag de laatste afdaling er droog bij zodat we heelhuids maar moe en voldaan als eerste in Oña toekwamen.

Dochter en moeder (94 jaar jong)

Het opschrift 'Hotel Buenos Aires' zorgde voor de nodige hilariteit, maar na een dergelijke rit ben je al héél blij dat er een deftig bed en een warme douche is.
Het avondmaal kregen we in het nabijgelegen restaurant dat gerund werd door de vrouwelijke versie van de Buena Vista Social Club. Zingen deden ze niet, maar koken en lachen des te meer. Het eten was niet overvloedig, maar wel lekker. Het fantastische kader, de oprecht aangename bediening en hun 'jeugdig' enthousiasme was beter dan enig ander dessert. Voor die momenten doen we het.

Onrust in het peloton

2010-08-13T21:18:00.000-05:00

Sommigen rijden de Andes Trail enkel voor de ervaring, anderen zien het als een race en ik zit er een beetje tussenin. Ik wil zeker genieten van de reis en de omgeving maar soms kan ik het toch niet laten om mee te koersen.
En als er wedstrijd is, dat is er ook een wedstrijdreglement. En dat is gisteren en vandaag niet onbesproken gebleven.
Eric is één van de fietsers die met een missie naar Zuid-Amerika is gekomen: Winnen! Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat voor hem al de rest van ondergeschikt belang is.
Gisteren had hij de pech om een verkeerde weg te nemen en daardoor heeft hij de aankomst (die uitzonderlijk niet aan het hotel gelegen was) gemist. RAMP, want iemand die de aankomst niet haalt krijgt 12 uur 'straftijd'. Zonder tussenkomst van 'de jury' zou hem dat dus heel wat plaatsen in de rangschikking gekost hebben. Gelukkig voor hem werd de schade beperkt tot 15 minuten, maar al bij al was dat een beslissing waar de meeste andere deelnemers het niet mee eens waren.

Ingapirca

2010-08-12T17:13:00.000-05:00

Gisteren stond de tot nu toe lastigste rit op het programma. Slechts een 80-tal kilometer maar wel met 2000 hoogtemeters en aankomst op Ingapirca (of Incapinca volgens sommigen ;-).

Incapirca is de belangrijkste Inca site in Ecuador. Mooi, niet erg toeristisch, maar als je Machu Picchu gezien hebt dat stelt het niet veel meer voor. Het was de bedoeling dat we hier voor het eerst onze tent gingen opslaan maar omdat de trucks niet tot op de site konden, werd iedereen te slapen gelegd in een héél basic hostal. Hierbij is Fawlty Towers de Hilton.

Als ik vanmorgen wakker werd waren de meesten al aan het rondlopen en maakte ik me de bedenking dat het echt wel héél erg gesteld is met dit hotelletje. De vloer ging wat heen en weer en ook de gloeilamp was aan het zwaaien. Achteraf bleek dat dit niet het triestige gebouw was maar een heuse aardbeving (6.9 op de schaal van Richter). Gelukkig lag het epicentrum 200km verder en dieper zodat er op het eerste zicht geen schade is.

Ondertussen zijn we aangekomen in Cuenca en hebben we morgen de eerste rustdag. Voor sommige komt die niets te vroeg...

La Panamericana

2010-08-10T17:08:00.009-05:00

Sinds gisteren heb ik het gevoel dat het écht begonnen is. Niet alleen vanwege de tijdmeting (waarover later meer) maar wel omdat we de drukste stuk van de Panamericana (een 'snelweg' van Alaska naar Vuurland) achter ons gelaten hebben.

Met de snelweg achter me...

Het stuk van Quito tot Riobamba was heel druk: oude en nieuwe wagens, trucks die je bijna van je sokken rijden (en als ze dat niet doen blazen ze op zijn minst een gigantisch roetwolk over je heen), aftandse autobussen en nog veel meer. Gisteren was de grootste drukte al voorbij en vandaag was het zalig kalm. Daar kon ik, in combinatie met een zalig zonnetje, een prima wegdek en machtige vergezichten, echt van genieten. De beklimmingen waren stevig maar te doen. De afdalingen nadien waren telkens weer een beloning. Zonder moeite verschenen hier snelheden tot 85km/uur op de teller. Bij ons lijkt dat waanzin maar hier gaat dat vanzelf zonder dat je maar één keer het idee hebt dat je een risico neemt. Super!

De startknal

2010-08-06T11:00:00.010-05:00

Gisteren hadden we de eerste briefing en dat zorgde voor een speciale stemming. Iedereen stond te popelen om te starten en dat was te merken. Net een klasje brave kinderen die stonden te luisteren naar de directeur. Daarna één voor één naar voren komen. Niet om het rapport op te halen, maar wel om het roadboek en het 'Andes Trail' truitje in ontvangst te nemen.

Vandaag zijn we dan eindelijk gestart met een rit naar 'La Mitad Del Mundo', het kunstmatig dorpje rond het monument dat op de evenaar staat. Omdat Quito best wel een hele drukke stad is (en hier meestal het recht van de sterkste geldt), werd de rit verplicht gezamenlijk gereden.

Eens op de evenaar moest er geposeerd worden voor de verzamelde pers, kregen we wat toespraken van lokale 'hoogwaardigheids'bekleders en werd het effectieve startschot gegeven. Of beter gezegd: startknal. Toepasselijk werd er een binnenband aan de voetpomp gehangen en die werd door de directeur van het moment net zolang opgeblazen tot hij knalde. Daarna volgde de eerste 600 hoogtemeters richting hotel. Vanaf nu fietsen we alleen nog naar het zuiden.

Bienvenidos a Quito

2010-08-02T14:37:00.002-05:00

De rondreis met Krista en de jongens is afgelopen. Gisteren heb ik met een serieuze krop in de keel van hen afscheid genomen in de luchthaven van Lima. Niet leuk, maar dat was te verwachten...

Ondertussen ben ik goed en wel aangekomen in Ecuador, heb ik de fiets uit de doos gehaald, terug in mekaar gezet en het ziet ernaar uit dat hij het transport goed overleeft heeft.

Een paar deelnemers heb ik al ontmoet, maar blijkbaar komen de meesten pas morgen aan in Quito. Soit, het aftellen is nu echt begonnen en ik sta te popelen om te kunnen starten. Ik heb er echt zin in!

't Is beslist!

2010-02-01T11:17:00.012-05:00

Na veel wikken en wegen is de spreekwoordelijke kogel door de kerk. Ik heb zojuist geklikt op de 'Inschrijven' knop van het electronisch formulier. Ik heb me ingeschreven om deel te nemen aan 'The Andes Trail'. Een fietstocht van 11.000 km, van Quito aan de evenaar tot in Ushuaia...
Het startsein zal pas begin augustus gegeven worden en vanaf dan zal ik hier mijn dagboek proberen bij te houden.
Ondertussen kan je hier al genieten van wat mij (hopelijk) te wachten staat: het YouTube filmpje dat ik ondertussen al dikwijls bekeken heb.